Angle-ova klasifikacija malokluzija

klasifikacija malokluzija koja je bazirana je na anteriorno-posteriornom odnosu gornjih i donjih prvih stalnih molara. Englova pretpostavka sastojala se u tome da je gornji prvi stalni molar uvek u fiziološki normalnom položaju i da odstupanja izaziva položaj mandibule. Ova klasifikacija, još uvek popularna, može da posluži samo kao okvir, jer ne obuhvata mnoge druge važne skeletne i dentalne odnose u anteriorno-posteriornom pravcu (incizalni stepenik, odnos očnjaka), u transverzalnom pravcu (ukršten zagrižaj), ili u vertikalnom pravcu (dubok ili otvoren zagrižaj). Takođe ne obuhvata promene u zubnom luku, kao što su teskoba, dijasteme, rotacije i nedostatak ili impakcija zuba; klasa I (neutrookluzija) – bukomezijalna kvržica gornjeg prvog stalnog molara okludira sa bukalnom brazdom donjeg prvog stalnog molara. Termin I klasa se nekada netačno koristi kao sinonim za normalnu okluziju, iako on samo definiše normalan položaj molara u sagitalnom pravcu; klasa II (distookluzija) – malokluzija u kojoj bukomezijalna kvržica gornjeg prvog stalnog molara okludira ili sa bukomezijalnom kvržicom donjeg prvog stalnog molara ili sa kontaktom između donjeg prvog stalnog molara i drugog premolara. Stepen distalnog pomeranja u odnosu na I klasu izražava se širinom premolara (distalan odnos za ½ ili celu širinu premolara); odeljenje u malokluzijama druge klase se koristi da definiše inklinaciju sekutića: 1. odeljenje – malokluzija II klase kod koje postoji protruzija i proklinacija gornjih sekutića, što uslovljava veliki incizalni razmak; 2. odeljenje – malokluzija II klase kod koje postoji retruzija i retroinklinacija gornjih sekutića, što izaziva skraćenje donje visine lica i dubok zagrižaj; klasa III (meziookluzija) – malokluzija u kojoj bukomezijalna kvržica gornjeg prvog stalnog molara okludira sa bukodistalnom kvržicom donjeg prvog stalnog molara ili sa kontaktom između donjeg prvog i drugog stalnog molara. Stepen mezijalnog pomeranja u odnosu na I klasu se izražava širinom premolara. E. H. Angle (E. H. Engl, 1855–1930), rođen je u Heriku, Pensilvanija, SAD. Nakon opšteg obrazovanja, 1878. završio je studije na Koledžu stomatologije u Pensilvaniji. Prva sveska ortodoncije štampana je 1887, a poslednje, revidirano izdanje, 1907. godine. Ta je edicija doživela niz izdanja i bila prevedena i na druge svetske jezike. Ne samo u to vreme, već i dan-danas služi kao izvorište ortodontskih saznanja, potvrdivši se tako svojom aktuelnošću duže od bilo koje publikacije takve vrste do danas. Zbog izvanrednih sposobnosti izabran je za profesora u Čikagu 1892. godine, kasnije i na Univerzitetu u Sent Luisu i Vašingtonu. Biran je za dekana na tri univerziteta u SAD. U specijalnoj školi ortodoncije, koju je otvorio, predavao je svoj specifični terapeutski pristup, po kome je ona i dobila epitet „Englova škola ortodoncije”. Uveo je klasifikaciju ortodontskih anomalija, s podelom u tri osnovne klase s obzirom na odnos okluzije antagonističkih prvih molara. Premda je njegov dijagnostički pristup izrazito morfološki, ipak i danas dominira. Osim ove klasifikacije i sveobuhvatnog dela „Anomalije okluzije”, tvorac je najšire i najduže upotrebljavane „edžvajz tehnike” (edgewise techniques) i labijalnog luka, tada od plemenitog metala. U modifikovanom obliku i primenom drugih materijala, ta se tehnika upotrebljava i danas. U znak priznanja tom velikom umu osnovano je društvo i časopis koji nose njegovo ime: „Edward H. Angle Society of Orthodontics” i „The Angle Orthodontist”.